Rome-tournee

Foto Carel Weijers
Foto: Carel Weijers http://koorschoolhaarlem.waarbenjij.nu/

 

1. Ciao Roma!

 

Cappuccino en een cornetto, als we nog twijfelden kunnen we nu aan het ontbijt merken dat we écht in Rome zijn!

De eerste dag van de tournee is werkelijk perfect verlopen, precies volgens de planning. Vanaf het moment dat we aan het Bottemanneplein in de bus stapten was de sfeer super!

Eenmaal op Schiphol moesten alle kinderen zelfstandig inchecken, wat sommigen best wel spannend vonden. Uiteindelijk is het met behulp van de lieve stewardessen helemaal goed gegaan en alle koffers kwamen in het vliegtuig terecht.

Groep 7 heeft bij de gate nog een mini concertje gegeven voor een paar Amerikaanse toeristen, en dat vonden ze ‘wonderfull’ en ‘cute’.

De reis is goed verlopen met hier en daar wat turbulentie en op het vliegveld hadden we snel de koffers en konden we de bus in voor een tour langs de highlights. In de bus van groep 7, 8 en de eerstejaars senioren is er een sightseeing tour gedaan. Marieke heeft een heel enthousiast verhaal verteld over alles wat ze wist van Rome. Bijvoorbeeld over een ronde tempel die heel bijzonder was, omdat hij oud is. En rond.

Terwijl de bussen rondreden in Rome hebben Annemarie en Carel in het hotel de kamers alvast ingedeeld zodat iedereen snel een sleutel kreeg.
Na een 3 gangen diner is iedereen uiteindelijk gaan slapen. Vanuit de deuropening kun je zo je bed in stappen.

De volgende dag (zaterdag) kon iedereen rustig wakker worden. TIjdens het ontbijt hebben voor de jarige Anna Sophie gezongen.
Daarna zijn we met de bus vertrokken naar de Sint Jan van Lateranen. Na een repetitie heeft het koor een fantastisch optreden laten horen.

Eenmaal uitgezongen zijn we meteen door gereden naar Santa Maria dell’ Anima. Ook daar is eerst een korte repetitie gehouden. Daarna had iedereen lekker een uur om door Rome te wandelen, wat souvenirtjes te kopen en te genieten van een heerlijke gelato.

Nadat alle hoeken en gaten waren bekeken van het kleine binnenplein van de kerk kon eindelijk de mis beginnen. Ook hebben we gemerkt dat 1 wc voor een heel koor wel wat weinig is.

Na de mis zijn we terug gegaan naar het hotel. We kwamen iets later aan dan gepland. Na het eten zijn alle kinderen meteen naar bed gegaan.
Morgen is het weer heeeeeeel vroeg dag.

2. Sint Pieter, strand en een héél bijzonder concert

 

Zondagochtend was het heel vroeg dag, want we moesten om half negen aanwezig zijn in de Sint Pieter. Om 6 uur maakten we de kinderen wakker en we werden begroet door aan een stuk door slaperige hoofdjes. Maar eigenlijk mogen we niet klagen want wie echt vroeg moest opstaan was juf Annemarie die om 4.15 uur de taxi nam naar het vliegveld, ze is in de nacht van zaterdag op zondag oma geworden van haar eerste kleinzoon Huib! Hoewel we natuurlijk heel erg jammer vinden dat ze weg moest, is het wel heel erg bijzonder we zijn heel blij voor haar en voor haar familie.

Eenmaal wakker stond er een ontbijtpakket én een lunchpakket voor ons klaar en in de bus mochten we – in toog en superplie – ontbijten. We parkeerden in de garage naast de Sint Pieter en liepen via een bijzondere achteringang, waarbij we het huis van paus Franciscus nog zagen, richting de Sint Pieter. Binnen stelde iedereen zich op en werden we verrast door de enorme groep pelgrims en ouders. Dat was erg leuk!
De mis verliep goed en na de mis kregen we in groepen een rondleiding door de Sint Pieter, de kinderen (en ouderen) keken werkelijk hun ogen uit.

Na de Sint Pieter was het logistiek voor gevorderden maar het is gelukt om uiteindelijk in drie verschillende groepen uit elkaar te gaan (met maar twee bussen). Met de kinderen (en een paar oudere senioren) gingen we heerlijk naar het strand. De kinderen verlangden er al naar sinds we uit het vliegtuig stapten en de warmte voelden. Hoewel de wind wat fris was hebben de kinderen heerlijk gezwommen en gespeeld. We hadden bijna een privé strand dus ze konden zich heerlijk uitleven. Na nog een ijsje zijn we terug gereden met de bus naar het hotel.
Ondertussen hebben de oudere senioren zich vermaakt in de stad en de Bavo Cantorij bereidde zich voor op een heel speciaal concert waarvan zij (en wij ook allemaal niet) tot het laatste moment niet wisten wáár het zou zijn en vooral, wie het publiek zou zijn. Uiteindelijk bleek dat zij een privé concert mochten geven voor paus Benedictus bij zijn huis in de Vaticaanse tuinen. Toen zij eenmaal terug in het hotel waren genoten wij volop van al hun bijzondere verhalen! Dit was zeker een concert dat zij nooit meer zullen vergeten.

’s Avonds hadden de kinderen een beetje vrije tijd, na het eten (boontjes, vlees en vooraf, zoals elke avond, eenvoudige maar lekkere pasta). Het was aan de kinderen goed te merken dat ze de middag vrij hadden gehad, want het slapen ging iets minder braaf dan de vorige avond, maar uiteindelijk lag iedereen lekker in zijn of haar bed te slapen.
Op moment van schrijven (we kunnen het pas plaatsen als we internet tot onze beschikking hebben), is het koor aan het inzingen in de Sant’Ignazio di Loyola. De gebruinde hoofdjes lijken er uitgeslapen uit te zien :-)

Ouders die dit lezen, reageer vooral, want alles wordt voorgelezen in de bus en de kinderen genieten daar heel erg van!

3. Sant’Ignazio di Loyola, picknicken en 4 mei

 

Vanmorgen was het wederom vroeg dag, maar gelukkig niet zo vroeg als gisteren! Sommige kinderen waren zelfs al wakker voordat wij ze wakker kwamen maken. Er werd ontbeten en gezongen voor de jarige Stephan en we gingen op pad, dit keer naar de Sant’Ignazio di Loyola. Deze kerk is heel bijzonder omdat het vol zit met ‘trompes l’oeil’, oftewel gezichtsbedrog. De koepel is aan de buitenkant niet te zien, maar aan de binnenkant zo geschilderd dat het net echt lijkt! In de bus hebben we alle reacties weer aan de kinderen voorgelezen, ze vinden het schitterend, zoveel leuke reacties!

Het was even zoeken naar de juiste kerk, maar eenmaal gevonden keken we binnen onze ogen uit. De kinderen en oudere zangers waren weer super tijdens de mis, samen met ontzettend veel pelgrims en ouders hebben we van ze genoten. Al waren er soms wel wat héél slaperige koppies tussen (de senioren), die dan ook mooi op de foto zijn gezet.
Na de mis moest er een groepsfoto gemaakt worden van de pelgrims waar het koor ook op moest dus met zo’n 900 man stonden we op de trappen voor de kerk, en dat ging iets minder vlot dan gehoopt. Omdat het allemaal een beetje uitliep, werd er besloten Villa Borghese over te slaan en naar een park tegenover het hotel te gaan om daar lekker te picknicken en een beetje uit te rusten. Daarna gingen we naar het hotel waar iedereen even lekker op zijn of haar kamer kon relaxen (moest relaxen) om voor te bereiden op het concert van vanavond. Het was een flink uur heerlijk rustig in het hotel (ook dat doen ze heel goed!) en weer fris en fruitig gingen we op weg naar Trastevere.

Tijdens het inzingen in de kerk, ging de leiding erop uit om voor het hele koor pizza’s te bestellen. In eerste instantie wilden we er 75 maar de pizzeria heeft dat afgedongen naar 50, want meer was echt niet mogelijk. Het was ook genoeg! Uiteindelijk hebben we met z’n vijven tien pizza’s per persoon naar de kerk gedragen en trokken veel bekijks. Iedereen heeft gesmuld van de pizzapunten.
Het concert was prachtig en indrukwekkend. Zelfs wij als begeleiding waren af en toe tot tranen geroerd. Er waren prachtige solo’s en het leek of iedereen gewoon volledig uitgeslapen was, zo goed letten ze op en zongen ze. Het geplande programma was iets sneller klaar, maar om toch tot 20.00 uur te wachten met de twee minuten stilte, zong het koor na de toespraak van Prins Jaime nog een keer het Ave Maria van Biebl, nu al één van ónze favorieten, het was prachtig. Na dit stuk (perfect getimed) was het twee minuten stil, waarna we allemaal twee coupletten van het Wilhelmus zongen.

Na het concert was het gauw omkleden en stonden onze fanclubs (ouders) al bij de uitgang. De leiding werd ietwat zenuwachtig en liep als een schapedoes de kudde bij elkaar te houden. Dat ging goed en volledig compleet liepen we gauw weer richting de bus, op naar het diner! Dat ging er wel in, en daarna gingen de kinderen ‘in’ hun kamers. Groep 7 en 8 gingen heerlijk slapen, de senioren uiteindelijk ook, en daarna kon de leiding ook hun bed in duiken, om een goede nacht te maken en weer fris en fruitig (niet zo vroeg, yes!) op te staan voor de volgende dag..

4. 5 mei – Santa Cecilia, wandeling, Vaticaan

 

Inmiddels zijn we alweer thuis van een prachtig, indrukwekkend en onvergetelijk tournee. Maar een verslag van zo’n reis moet wel compleet zijn, daarom vanavond nog een verslag van gisteren (5 mei) en morgen nog een verslag van vandaag (volgt u het nog?). De schrijfster van dit stuk moet immers ook een beetje afkicken..

Gisterochtend konden we wat langer slapen, we hoefden de kinderen pas om half 8 te wekken, heerlijk! De kinderen waren daar ook wel aan toe. Tijdens het ontbijt werd er gezongen voor de jarige Rogier, dit keer met dirigent, omdat we voor de verandering de ‘verjaardagscanon’ ‘Hij leve lang’ zongen, tot groot genoegen van onze mede-gasten. Na het ontbijt gingen we weer op pad met dezelfde attributen bij ons zoals elke dag: Toog, superplie, zwarte schoenen, map (in kledinghoes), en een lunchpakket (in een tasje) en een gevulde bidon. Op naar de Santa Cecilia. Voor een koor is de Santa Cecilia misschien wel één van de mooiste, bijzonderste plekken om te zingen. Een ode aan Cecilia, de patrones van de muziek, op de plaats van haar huis en haar graf. Kan het nóg mooier?

Dat vinden natuurlijk meer koren en de Santa Cecilia krijgt zoveel aanvragen dat koren het orgel niet meer mogen gebruiken. Het programma werd daar supersnel op aangepast en de kinderen (en alle andere zangers) pasten zich supersnel aan, aan dit ‘nieuwe’ programma.
Het omkleden moest buiten gebeuren, onze eerste (?) openlucht-kleedkamer! Er werd alvast in toog gerepeteerd. Het was wat spannend of er wel publiek zou zijn, omdat het niet het boekje van de pelgrimsreis was vermeld, maar toen het concert begon zat de kerk toch best vol!

Dit was het laatste echte concert van de tournee en wat een prestatie heeft iedereen wederom neergezet! Aan de kinderen was niets te zien, behalve dat zij genoten van wat zij op dat moment aan het zingen waren en hetzelfde geldt voor de senioren en mannen!

Na dit concert moest er nog een filmpje worden opgenomen voor de donateurs van het benefietconcert. Floris had een mooie tekst gemaakt op de melodie van de canon ‘Le coq est mort’ en studeerde dat in een recordtempo met het complete koor in, vóór de fontein op de binnenplaats van de Santa Cecilia. In de volle Italiaanse zon werd het filmpje opgenomen en kon worden verstuurd naar de donateurs. Hierna was het opschieten geblazen want alle togen, schoenen en ander concertmateriaal moest worden weggebracht naar de bussen, waarna wij een stadswandeling zouden gaan doen.

Ondanks dat het best een stuk lopen was en de temperatuur maar bleef stijgen (34 graden op Tiber eiland), hebben de kinderen veel van de stad gezien en dat is toch anders dan vanuit een bus. Hier en daar werden nog wat winkeltjes doorgecrosst voor wat souvenirtjes en er werd afgedingd tot en met! En ondertussen bleven de kinderen maar zingen. Op een gegeven moment liepen de eerstejaars senioren door een druk straatje, kijkend in de etalages en de kraampjes, rugzakken op de rug, en zongen stukken uit het Requiem van Fauré, de normaalste zaak van de wereld, voor de Koorschool!

Via de Engelenbrug liepen we Vaticaanstad binnen en we verzamelden bij de obelisk, midden op het Sint Pietersplein, waarvandaan we verder zouden gaan met ons programma. De kinderen en een aantal senioren / mannen gingen naar de Vaticaanse tuinen en een dertigtal senioren / mannen bracht een bezoek aan de Scavi, de catacomben onder de Sint Pieter (info, zie Romeboekje).

Het binnengaan van de Vaticaanse tuinen (en de Scavi) was wat lastig want iedereen moest individueel door de beveiliging à la douane op het vliegveld. Dat duurde langer dan gepland, maar uiteindelijk waren we erdoorheen en verzamelden we ons op een grote trap aan de rand van de tuinen. We hadden een gids (excuses ik ben zijn naam even vergeten). Hij was jarenlang een Zwitserse gardist geweest en kende de Vaticaanse tuinen op zijn duimpje. Terwijl de kinderen zittend even konden uitrusten van de wandeling en de warmte vertelde onze gids zijn verhaal. Hij wees aan waar de paus woonde en welke andere bijzondere gebouwen er om ons heen stonden. Daarna gaf Sanne een korte samenvattende vertaling en daarna konden we op pad. Het was een flinke klim, maar wat we ervoor terugkregen maakte het goed. De tuinen waren prachtig. Een heel bijzondere ervaring! We zagen het (tuin)huis van Paus Benedictus (waar de Bavo Cantorij heeft opgetreden). Er stonden ook mooie beelden in, zoals het beeld van ‘Petrus in banden’, dit werd gemaakt ten tijde van de Italiaanse eenwording. Generaal Garibaldi heeft van alle kleine staatjes één Italiaanse staat gemaakt, maar de paus verloor hierdoor veel van zijn macht. Hij / Het Vaticaan voelde zich toen als Petrus in banden, gevangen, machteloos. Het beeld symboliseert dat.

Uiteindelijk kwamen we bij de Lourdesgrot. De grot van Lourdes is hier compleet nagebouwd, evenals het heilige water. Iedereen vulde dus extra dankbaar zijn of haar bidon met dit water en toen konden we er weer even tegenaan. We liepen de tuinen rustig weer uit (zagen ondertussen nog het treinstation van het Vaticaan!) en richting de garage onder de Sint Pieter / Ganicolo, om de bus in te gaan naar het hotel. De kinderen hadden daar drie kwartier de tijd om hun koffers in te pakken. We hielden ons hart vast want de hoeveelheid spullen die buiten de koffers in de kamers lag, leek minstens vijf keer zoveel als wat er daadwerkelijk in de koffers had gezeten. Maar, zoals al de hele week hoefden we ons ook hier geen zorgen over te maken: een groot deel van de kinderen was zelfs al binnen een half uur klaar! Koffer ingepakt, pyjama, kleren voor de volgende dag en toiletspullen op een apart stapeltje, keurig! Er was zelfs nog tijd om een beetje op te frissen voor we weer met de bus naar het restaurant zouden gaan.

Heel veel kinderen hadden speciaal voor het diner zich nog mooier aangekleed dan ze de hele week al deden en dat was erg leuk om te zien, we werden nog trotser! Eenmaal op de plaats van bestemming was het even zoeken maar gelukkig vonden we het snel en Fons stond ons al op te wachten. De kinderen zochten een plekje en hadden al snel veel lol met de obers. Ze kregen onbeperkt drinken (dat was heerlijk na zo’n warme dag) en zodra iedereen zat werd al de eerste gang opgediend, heerlijke bruschetta, echt Italiaans! Hierna volgden twee ‘smaakjes’ pasta, salade en een heerlijke kinder – tira misu.

Na deze gezellige avond nog een stukje lopen door het inmiddels afgekoelde en nog steeds prachtige Rome naar de bussen. Eenmaal in het hotel gingen de kinderen gelijk naar hun kamers. Niet iedereen bleef daar de hele tijd, maar gelukkig waren daar ‘de juffen’ (en meesters) die toevallig net met hun oor tegen de kamerdeur staan om te luisteren of het stil is, als je hem open doet om over te lopen (en de juf bijna de kamer ín valt), dat was een kort uitje!

Uiteindelijk was het stil en konden ook wij onze koffers inpakken (in wedstrijdvorm) en een paar uurtjes slaap pakken. Morgen een laatste héél speciale dag!

En voor nu: welterusten! Buona notte!

5. De laatste dag, en wat voor een!!

 

Zoals beloofd, nu de echte afsluiter van de tournee: het verslag van de laatste dag dus van 6 mei. De dag van de audiëntie bij de paus!

Dit was een vrij kort nachtje, dankzij enkele overloopplannen en een moeilijk in te pakken koffer, maar toch stonden we weer fris en fruitig voor de deuren om de kinderen te wekken. Voor de laatste keer met elkaar ontbijten. Sommige kinderen hadden wel zin om weer naar huis te gaan en lekker in hun eigen bed te slapen, maar veel anderen vonden het ook jammer dat het alweer bijna afgelopen was.

Maar voordat het echt afgelopen was, wachtte ons nog een belangrijke ochtend. Toen alle koffers écht ingepakt waren en de laatste kamers gecheckt, gingen we op weg naar de bussen. Die brachten ons naar de voor ons inmiddels bekende parkeergarage onder de Sint Pieter en we gingen op weg naar de Friezenkerk. De zon deed al aardig haar best; dat beloofde wat voor die uren op het St Pietersplein…

In de Friezenkerk werd snel omgekleed en we konden op pad. Het plein stond al overvol met mensen, ongelooflijk hoeveel mensen er waren gekomen om de paus te zien! Bijna onwerkelijk! Wij liepen in processie als een lang lint over het plein, via een pad waar later de paus zou rijden, dwars door de mensenmassa’s heen, naar onze plaats helemaal vooraan vlak onder de trappen. We konden alles vanaf die plaats heel goed bekijken, erg bijzonder!

De audiëntie begon met veel muziek, enthousiast roepende mensen en voor ons met zonnebrand smeren, kinderen herinneren te drinken en alles in ons proberen op te nemen wat er om ons heen gebeurde. De kinderen mochten niet naar buiten zonder petje en water dus iedereen was goed voorzien. Desalniettemin was het natuurlijk snikheet in toog en superplie!

De paus begon zijn route over het plein in zijn pausmobiel. Overal werden er kinderen aan hem overhandigd voor een kus en een zegen. Aan het gejuich op het plein kon je zonder om te kijken weten waar de paus op dat moment reed. Hij kwam steeds dichterbij, reed een keer vlak achter ons langs en uiteindelijk stapte hij uit. Dit gebeurde met veel muziek en erg veel pers om hem heen. Het leek net een enorme filmster, maar dan nog populairder. Na een lezing en een korte overdenking, die in erg veel talen werd samengevat, was het eindelijk tijd voor het koor om een stukje te zingen. Ze zongen ‘Exultate Justi’ en het was over het hele plein te horen: 100.000 man publiek!

Hierna verplaatste het koor zich richting het midden en maakte plaats voor, jawel, de paus! Hij liep ernaartoe, luisterde naar het koor en ging in het midden staan voor een foto, een prachtig moment dat niemand meer zal vergeten! Na een kort praatje en wat handen schudden ging hij verder en gingen wij weer in processie terug naar de Friezenkerk. Maar wel helemaal vol van deze ochtend!

Vanuit de Friezenkerk namen we al afscheid van een paar kinderen die nog met hun ouders in Italië bleven en toen was het toch echt de laatste keer de bus in, om naar het vliegveld Fiumicino te gaan.
Inmiddels waren de kinderen geroutineerde vliegers, dus het inchecken en de veiligheidscheck ging als een speer. Er werden nog wat winkeltjes bekeken (juf!!! Is er hier een Starbucks??) en we gingen richting de gate, in de bus naar het vliegtuig.

In het vliegtuig werd nog The Chariot gezongen, tot groot plezier van de stewardessen en de medereizigers. De kinderen vermaakten zich opperbest tijdens de vlucht met spelletjes en zingen. De landing was wat turbulent (de kinderen vermaakten zich nog steeds opperbest hoor), en we waren blij dat we weer op de grond stonden!

Bij de bagageband was het nog even spannend, want terwijl op de schermen stond ‘alle bagage is gelost’, had minstens de helft van de groep zijn koffer nog niet terug. Gelukkig kwam er toen nog een lading en kon iedereen die avond toch nog met zijn of haar knuffel gaan slapen. Buiten stonden de bussen al te wachten voor het laatste stukje naar Haarlem. De bus van groep 7/8/1e jrs senioren had nog een verrassing voor ons in petto: het bagageluik vloog open en er vielen een paar koffers uit de bus! Gelukkig had de buschauffeur het snel door en hij ging er snel achteraan en had ze allemaal gered.

En toen kwamen we op bekend terrein en was de reis toch echt ten einde aan het raken. De kinderen deden nog een poging zich te verstoppen, maar waren zo blij hun ouders weer te zien dat die niet helemaal van de grond kwam. Bij de kathedraal werden we opgewacht door alle ouders én door juf Annemarie en juf Manon en wat was het fijn elkaar allemaal weer te zien! Plebaan van Ogtrop luidde speciaal voor onze thuiskomst de klokken van kathedraal om het allemaal nog feestelijker te maken.

Iedereen ging moe maar zeer voldaan lekker naar huis, vertellen, uitrusten en bijslapen, maar vooral dromen over een prachtige reis!